Een kindje neem je niet, een kindje krijg je!

 

Toen ik nog thuis woonde zat ik vaak met mijn moeder aan de keukentafel lekker te fantaseren over de toekomst. Ik had het al helemaal uitgestippeld en op mijn 28e zou ik stoppen met de pil en 3 kindjes nemen! Mijn moeder zei dan steevast: 'Jessie, kinderen neem je niet, kinderen krijg je!' En ik riep dan altijd 'jaah mam, je weet wel wat ik bedoel!' Pas jaren later toen de tijd daar was en ik op mijn 29e stopte met de pil om samen met mijn vriend te proberen een kindje te krijgen, werd mij pas echt duidelijk wat mijn moeder eigenlijk bedoelde!

Ondertussen ben ik net 33 jaar geworden en hebben mijn vriend en ik 3 ICSI pogingen achter de rug, helaas zonder resultaat. We zijn nog in afwachting van uitslagen en als die positief zijn moeten we samen beslissen of we nog een 4e poging willen doen.

Misschien een korte uitleg voor diegenen die niet precies weten wat ICSI is: Het staat voor Intracytoplasmatische Sperma Injectie. De behandeling is hetzelfde als bij een IVF (Invitrovertilisatie) traject alleen de bevruchting verloopt anders. Kort gezegd worden er bij de vrouw zoveel mogelijk eitjes rijp gemaakt door middel van het spuiten van hormonen. De rijpe eitjes worden dan uit de eierstokken van de vrouw geprikt en tot zover is de behandeling hetzelfde als bij IVF. Echter bij IVF brengen ze dan alle geoogste eitjes van de vrouw en zaadcelletjes van de man samen en moeten de zaadcelletjes hun best doen de eitjes te bevruchten. Bij ICSI worden de beste zaadcelletjes bij de man uitgezocht en met een injectie naald in de eitjes ingebracht. Daarna is het afwachten of er bevruchting (celdeling) optreed en wanneer dit gebeurd wordt het bevruchte eitje (embryo) weer teruggeplaatst in de baarmoeder van de vrouw.  

Lange tijd heb ik er over getwijfeld of ik mijn ervaringen met ICSI zou willen delen op een blog. Het is tenslotte wel erg persoonlijk allemaal en het gaat ook niet alléén over mijzelf, mijn vriend moet het ook oké vinden! Maar elke keer wanneer wij plaatsnemen in de wachtkamer, zit het daar bomvol met stelletjes die in hetzelfde schuitje zitten! En dus ben ik het Internet afgestruind opzoek naar ervaringen van anderen. Tijdens mijn zoektocht kwam ik eigenlijk alleen maar terecht op afgeschermde fora waar mensen, voor mijn gevoel, misschien iets te obsessief met elkaar communiceren over het krijgen van een kindje of op een enkele anonieme blog volledig gewijd aan alleen dit onderwerp! Dit was eigenlijk niet wat ik zocht! Ik kan mij soms goed voorstellen dat mensen dag in, dag uit, bezig zijn met het krijgen van een kindje, echter heb ik dit nooit zo gevoeld. Niet dat ik niet graag een kindje wil, dat wil ik dolgraag, niets liever, anders had ik al die vervelende behangelingen echt niet ondergaan! Maar… misschien is het een soort zelfbescherming of overlevingsdrang ik weet het niet, ik heb dit nooit ervaren als het enige dat mijn leven belangrijk of interessant maakt. Ik vind mijn leven nog steeds heel leuk ondanks dat ik daar nog steeds geen kindje aan toe heb mogen voegen.

Vanaf het begin van de eerste ICSI poging is mijn vriend een site begonnen waarop hij onze ervaringen bijhield. Alleen onze naaste familie heeft toegang tot deze site. Maar, echte man als hij is, houdt mijn vriend alleen de feiten bij van ons traject, dus wanneer en hoe laat welke behandeling heeft plaats gevonden, welke arts ons heeft behandeld en wat de uitkomst is geweest, dat soort dingen! Ik had behoefte aan meer en dus ben ook ik in eerste instantie een anonieme blog begonnen. Zo zou ik mijn, toch wel erg persoonlijke, ervaringen wel kunnen delen maar dan anoniem! Vervolgens bedacht ik mij dat mijn Blog dan alleen maar over ICSI behandelingen en alles daar omheen zou gaan terwijl er nog zoveel andere leuke dingen in mijn leven gebeuren waar ik ook over zou willen schrijven! En vervolgens bedacht ik mij waarom zou ik eigenlijk anoniem over ICSI moeten schrijven? Het is inderdaad misschien erg persoonlijk, maar er zitten zoveel mensen in hetzelfde schuitje aan die overvolle wachtkamers te zien en voor hen is het toch ook allemaal persoonlijk?! En zo werd deze Blog: 'About Jessie' geboren, een blog over mijn leven en alles wat daarbij hoort! Een Blog over erg persoonlijke onderwerpen maar ook over leuke, gezellig, luchtige onderwerpen. Zelf zou ik ook graag ervaringen of een soort dagboek lezen van vrouwen in een vergelijkbare situatie, die ondertussen wel doorgaan met de rest van hun leven! En, zoals ik Macha van http://www.beautygloss.nl  vaak in haar video`s heb horen zeggen, wanneer ik er behoefte heb aan heb, zullen er vast anderen zijn die dat ook hebben! 

Mijn vriend is computerprogrammeur en heeft deze mooie layout voor mij gemaakt waar ik hem erg dankbaar voor ben! Ik begon met bloggen en schreef een aantal weekoverzichten met veel leuke foto's en dacht dat ik ook vanzelf wel over het "ICSI deel" van mijn leven zou gaan schrijven! Maar die drempel bleek toch wat hoger dan ik had gedacht! Ik heb deze blogpost al een aantal keer opnieuw geschreven en weer aangepast maar durfde het nooit te posten, tot vandaag! Mijn plan is om, nu ik eenmaal de drempel over ben, met enige regelmaat ook over dit deel van mijn leven te bloggen. Ik ben nog zoekende naar hoe dit er precies uit moet zien! Sommige dingen zijn echt te persoonlijk om te posten en soms ben ik misschien wat tijd nodig om de dingen zelf een plekje te geven voor ik het op het Internet zal plaatsen, maar mijn bedoeling is wel om mijn ervaringen hier met jullie te delen! 

Heb je vragen of goede ideeën voor me dan hoor ik het graag! 

Tot slot wilde ik nog even kwijt dat ik sinds kort trotse "poezen moeder" ben van onze lieve rode kater Boots. We hebben hem uit het asiel gehaald waar hij naartoe is gebracht nadat zijn vorige eigenaren hem in een doosje in het bos hadden achtergelaten. Hij is 2 jaar oud en erg ondeugend maar geeft regelmatig ook heel veel knuffeltjes weg!

2014-08-02 14.16.382014-08-15 09.22.23 HDR

 

Jessie

Labels:, ,

Trackback van jouw site.

Reacties (8)

  • Avatar

    Isabel

    |

    Ik vind het echt super dat je je ervaringen op deze manier deelt. Juist door het tussen berichten over vakantie, eten etc te zetten laat je zien dat dit ook ‘gewoon’ een onderdeel van het leven kan zijn en dat het zeker niets is om je voor te schamen. Ik hoop dat het een steun is voor andere mensen die in dit proces zitten. Top!!

    Reply

    • Avatar

      jessie

      |

      Dank je wel Isabel, dat is precies mijn boodschap inderdaad!

      Reply

  • Avatar

    Sas

    |

    wat mooi dat je het op deze manier zo open deelt!

    Reply

    • Avatar

      jessie

      |

      Dank je!

      Reply

  • Avatar

    jose

    |

    Echt super geschreven. Hoop nog veel van je te lezen!

    Liefs

    Reply

    • Avatar

      jessie

      |

      Dank je José, super lief! X

      Reply

  • Avatar

    Sandra

    |

    Lieve jes, wat kunnen veel mensen een voorbeeld aan je nemen. Heel knap dat je er zo open over hebt geschreven!
    Het is niet zomaar een onderwerp.
    En het zou fijn zijn als je jullie ervaringen kunt delen met anderen!
    Dikke kus

    Reply

    • Avatar

      jessie

      |

      Thanks San, wat een super lief berichtje! Dikke kus terug! X

      Reply

Laat een reactie achter